سلامت بدن

در مورد بیماری پارکینسون و نشانه آن چه باید بدانیم؟

بیماری پارکینسون چیست؟

پارکینسونیسم اصطلاحی است که برای توصیف علائم لرزش ، سفتی عضلات و کندی حرکت افراد در علم پزشکی استفاده می شود .بیماری پارکینسون را شایعترین نوع پارکینسونیسم می نامند .

پارکینسون نوعی اختلال عصبی به حساب می آید که از مهم ترین مشخصه های آن می توان به ارتعاش دست و پا در حالت استراحت و کند شدن حرکات بدن اشاره کرد .

از مهم ترین دلایل رخ دادن این اختلال در بدن می توان به کاهش سلول‌ های مغزی تولیدکننده دوپامین‌ اشاره کرد که در نهایت منجر می شود تا کنترل ماهیچه‌های صاف و لرز‌ش‌ های غیر قابل کنترل اندام ها از دست برود.

زنان و مردان می توانند به بیماری پارکینسون مبتلا شوند. با این حال ، این بیماری در مردان حدود ۵۰ درصد بیشتر از زنان است. اگرچه بیشتر افراد مبتلا به پارکینسون در حدود ۶۰ سالگی به این بیماری مبتلا می شوند ، اما حدود ۵ تا ۱۰ درصد از افراد مبتلا به پارکینسون به بیماری “شروع زودرس” مبتلا هستند که این بیماری قبل از ۵۰ سالگی آغاز می شود این بیماری پس از آلزایمر جزء معمول ترین بیماری مخرب اعصاب به حساب می آید .

به طور خلاصه می توان بیان کرد بیماری پارکینسون یکی از انواع بیماری های نورولوژیک می باشد که فرد مبتلا به آن به تدریج توانایی جسمی و روحی خود را از دست می دهد و در صورت عدم انتخاب راهکار درمانی مناسب ، علائم آن با سرعت بیشتری در بدن پدیدار می شود. علائم اولیه بیماری پارکینسون ظریف است و به تدریج بروز می کند.

به عنوان مثال ، افراد مبتلا ممکن است لرزش خفیف را احساس کنند یا در بلند شدن از صندلی مشکل داشته باشند. آنها ممکن است متوجه شوند که بیش از حد نرم صحبت می کنند ، یا دست خط آنها آهسته است و به نظر می رسد تنگ یا کوچک است.

چه کسانی اولین بار تغییرات را اخساس میکنند؟

دوستان یا اعضای خانواده ممکن است اولین کسی باشد که متوجه تغییراتی در فرد مبتلا به پارکینسون اولیه می شود. آنها ممکن است ببینند صورت فرد فاقد بیان و انیمیشن است ، یا اینکه فرد دست و پا را به طور عادی حرکت نمی دهد.

افراد مبتلا به پارکینسون معمولاً به یک راه رفتن پارکینسونی مبتلا می شوند که شامل تمایل به خم شدن به جلو ، قدم های کوچک سریع مانند اینکه با سرعت عجله می کنید و نوسان بازوها را کاهش می دهد. همچنین ممکن است در شروع یا ادامه حرکت دچار مشکل شوند. علائم اغلب از یک طرف بدن یا حتی از یک اندام در یک طرف بدن شروع می شود. با پیشرفت بیماری ، سرانجام به هر دو طرف مبتلا می شود.

با این حال ، علائم ممکن است از یک طرف بیشتر از طرف دیگر باشد. بسیاری از افراد مبتلا به پارکینسون یادداشت می کنند که قبل از تجربه سفتی و لرزش ، آنها دارای مشکلات خواب ، یبوست ، کاهش توانایی بویایی و پاهای بی قرار بودند. در صورتی که بیشتر از دو مشخصه اصلی این بیماری در فردی بروز کند ابتلای فرد به این بیماری قطعی خواهد بود.

علائم پارکینسون

برخی از علائم اولیه پارکینسون می تواند چندین سال قبل از مشکلات حرکتی ظاهر شود. این علائم اولیه عبارتند از:

  • کاهش توانایی بویایی (آنوسمی)
  • یبوست
  • دست خط کوچک و تنگ
  • صدا تغییر می کند
  • حالت خمیده

چهار مشکل عمده حرکتی دیده شده عبارتند از:

  • لرزش ( لرزش که در حالت استراحت رخ می دهد )
  • حرکات کند
  • سفتی بازوها ، پاها و تنه
  • مشکلات با تعادل
  • تمایل به سقوط

علائم ثانویه عبارتند از:

  • حالت خالی صورت
  • تمایل به گیر افتادن هنگام راه رفتن
  • گفتاری خفه و کم حجم
  • پلک زدن و بلع کاهش می یابد
  • تمایل به عقب افتادن
  • نوسان بازو هنگام راه رفتن کاهش می یابد

علائم شدیدتر دیگر ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • پوسته های پوسته ای سفید یا زرد روی قسمت های چرب پوست ، معروف به درماتیت سبورئیک
  • افزایش خطر ملانوم ، یک نوع جدی از سرطان پوست
  • اختلالات خواب شامل خوابهای واضح ، گفتگو و حرکت در هنگام خواب
  • افسردگی
  • اضطراب
  • توهم
  • روان پریشی
  • مشکلات توجه و حافظه
  • مشکل در روابط بینایی و مکانی

علائم اولیه بیماری پارکینسون ممکن است شناخته نشده باشد. بدن شما ممکن است سالها قبل از شروع مشکلات حرکتی با این علائم هشدار دهنده ، سعی کند شما را از اختلال حرکتی آگاه کند.

علائم پارکینسوناگر بخواهیم به طور کلی علائم این بیماری را بررسی کنیم می توانیم به موارد زیر اشاره کنیم :

  •  لرزش کلی بدن
  • ارتعاش دست و پا در حالت استراحت
  • کند شدن حرکات و رفلکس های طبیعی بدن
  • اختلال تعادل
  • خشکی مفاصل و کاهش انعطاف پذیری بدن
  • سفتی عضلات
  • ثابت شدن حالت صورت
  • خیرگی چشم به دلیل کاهش پلک زدن
  • بی‌نظمی حرکات بدن یکی از علائم شایع پارکینسون است.
  • خمیدگی بدن
  • اختلال در تکلم صحیح
  • افزایش فاصله طبیعی پاها هنگام راه رفتن
  • اختلال در بلع غذا
  • آبریزش دهان
  • افسردگی و مشکلات روحی
  • اختلال خلق
  • اختلال حافظه
  • اختلال حس بویایی

وراثت پارکینسون

محققان معتقدند که هم ژن های شما و هم محیط می توانند در ابتلا به پارکینسون یا عدم آن نقش داشته باشند. تأثیر آنها تا چه اندازه می تواند ناشناخته باشد. بیشتر موارد در افرادی رخ می دهد که سابقه خانوادگی ظاهری بیماری ندارند. موارد ارثی پارکینسون نادر است.

غیر معمول است که والدین پارکینسون را به کودک منتقل می کنند. طبق نظر موسسه ملی بهداشت ، فقط ۱۵ درصد از افراد مبتلا به پارکینسون سابقه خانوادگی این بیماری را دارند. ببینید چه عوامل ژنتیکی دیگری ممکن است در خطر ابتلا به پارکینسون تأثیر بگذارد.

مراحل بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون یک بیماری پیشرونده است. این بدان معناست که علائم این بیماری معمولاً با گذشت زمان بدتر می شود. بسیاری از پزشکان از مقیاس Hoehn و Yahr برای طبقه بندی مراحل آن استفاده می کنند.

این مقیاس علائم را به پنج مرحله تقسیم می کند و به ارائه دهندگان خدمات بهداشتی کمک می کند تا بدانند علائم و نشانه های بیماری چقدر پیشرفت کرده است.

مرحله ی ۱ 

مرحله ۱ پارکینسون خفیف ترین شکل است. بسیار خفیف است ، در واقع ، ممکن است علائمی را مشاهده کنید که قابل توجه باشد. آنها ممکن است هنوز در زندگی روزمره و وظایف شما تداخل نداشته باشند. اگر علائمی دارید ، ممکن است در یک طرف بدن شما جدا باشد.

مرحله ۲ 

پیشرفت از مرحله ۱ به مرحله ۲ می تواند ماه ها یا حتی سالها طول بکشد. تجربه هر شخص متفاوت خواهد بود.

در این مرحله متوسط ، ممکن است علائمی مانند:

  •  سفتی عضله
  • لرزیدن
  • تغییر در حالات صورت
  • لرزیدن

سفتی عضلات می تواند کارهای روزمره را پیچیده کند و طولانی شدن مدت زمان انجام آنها را طولانی می کند. با این حال ، در این مرحله ، بعید است که مشکلات تعادلی را تجربه کنید. علائم ممکن است در هر دو طرف بدن ظاهر شود. تغییر در حالت ، نحوه راه رفتن و حالات صورت ممکن است بیشتر به چشم بیاید.

مرحله ۳ 

در این مرحله میانی ، علائم به یک نقطه عطف تبدیل می شوند. اگرچه بعید است علائم جدیدی را تجربه کنید ، اما ممکن است بیشتر قابل توجه باشد. همچنین ممکن است در همه کارهای روزمره شما تداخل ایجاد کنند. حرکات به طور محسوسی کندتر هستند ، که سرعت فعالیت ها را کاهش می دهد. مسائل مربوط به تعادل نیز مهمتر می شوند ، بنابراین سقوط بیشتر است. اما افراد مبتلا به مرحله ۳ پارکینسون معمولاً می توانند استقلال و فعالیت های کامل خود را بدون کمک زیاد حفظ کنند.

مرحله ۴ 

پیشرفت از مرحله ۳ به مرحله ۴ تغییرات قابل توجهی ایجاد می کند. در این مرحله ، ایستادن بدون واکر یا وسیله کمکی بسیار دشوار خواهید شد. واکنش ها و حرکات عضلانی نیز به طور قابل توجهی کند می شوند. زندگی به تنهایی می تواند ناامن ، احتمالاً خطرناک باشد.

مرحله ۵ 

در این پیشرفته ترین مرحله ، علائم شدید کمک شبانه روزی را به یک ضرورت تبدیل می کنند. ایستادن دشوار خواهد بود ، اگر غیرممکن نباشد. صندلی چرخدار احتمالاً مورد نیاز است.

همچنین ، در این مرحله ، افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است دچار گیجی ، توهم و توهم شوند. این عوارض بیماری می تواند در مراحل بعدی شروع شود. این رایج ترین سیستم مرحله بیماری پارکینسون است ، اما گاهی اوقات از سیستم های مرحله بندی جایگزین برای پارکینسون استفاده می شود.

علل بیماری پارکینسون چیست؟

بیماری پارکینسون در اثر از بین رفتن سلولهای عصبی در قسمتی از مغز به نام ماده سیاه در بدن پدیدار می شود .

سلولهای عصبی این بخش از مغز تولید کننده ماده شیمیایی به نام دوپامین هستند . دوپامین به عنوان یک پیام رسان بین قسمت های مغز و سیستم عصبی عمل می کند و وظیفه کنترل و هماهنگی حرکات بدن را بر عهده دارد . آسیب و یا از بین رفتن سلول های این بخش موجب می شود تا میزان دوپامین در مغز کاهش یابد .

کاهش میزان دوپامین در مغز باعث می شود تا بخشی از مغز که مسئولیت کنترل حرکت را بر عهده دارد عملکرد ضعیفی داشته باشد و در نتیجه حرکات فرد آهسته و غیر طبیعی می شود . از بین رفتن سلولهای عصبی طی یک فرآیند بسیار کند انجام می شود ، اما با از بین رفتن حدود ۸۰ % سلولهای عصبی موجود در جسم سیاه بیماری پارکینسون آغاز می شود.

افراد مبتلا به پارکینسون همچنین انتهای عصبی تولید کننده نوراپی نفرین که اصلی ترین پیام رسان شیمیایی سیستم عصبی سمپاتیک می باشد و بسیاری از عملکردهای خودکار بدن مانند ضربان قلب و فشار خون را کنترل می کند ، از دست می دهند. از دست دادن نوراپی نفرین ممکن است به توضیح برخی از ویژگی های غیر حرکتی پارکینسون ، مانند خستگی ، فشار خون نامنظم ، کاهش حرکت غذا از طریق دستگاه گوارش و افت ناگهانی فشار خون در هنگام برخاستن از حالت نشسته یا خوابیده کمک کند

اگرچه علت مشخصی هنوز در ارتباط با ابتلا به این بیماری وجود ندارد ، اما تحقیقات گروههایی را شناسایی کرده است که به احتمال زیاد به این بیماری مبتلا می شوند.

این شامل:

رابطه جنسی: احتمال ابتلا به پارکینسون در مردان یک و نیم برابر بیشتر از زنان است.

نژاد: سفیدپوستان بیشتر از آفریقایی آمریکایی ها یا آسیایی ها به پارکینسون مبتلا می شوند.

سن: پارکینسون معمولاً در سنین ۵۰ تا ۶۰ سالگی ظاهر می شود. این بیماری فقط در ۵-۱۰ درصد موارد فقط قبل از ۴۰ سالگی رخ می دهد.

سابقه خانوادگی: افرادی که دارای اعضای نزدیک خانواده با بیماری پارکینسون هستند نیز به احتمال زیاد به پارکینسون مبتلا می شوند.

سموم: قرار گرفتن در معرض سموم خاص ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهد.

آسیب به سر: افرادی که آسیب های سر را تجربه می کنند ممکن است بیشتر به بیماری پارکینسون مبتلا شوند.

تشخیص بیماری پارکینسون

بر خلاف بیماری کرونا هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص پارکینسون وجود ندارد. تشخیص براساس سابقه سلامتی ، معاینه جسمی و عصبی و همچنین بررسی علائم و نشانه ها انجام می شود. برای رد سایر شرایط ممکن است از آزمایشات تصویربرداری ، مانند اسکن CAT یا MRI استفاده شود. همچنین ممکن است از اسکن حامل دوپامین (DAT) استفاده شود. در حالی که این آزمایش ها پارکینسون را تأیید نمی کنند ، اما می توانند سایر موارد را رد کرده و از تشخیص پزشک حمایت کنند.

تشخیص بیماری پارکینسوندرمان پارکینسون

در حال حاضر درمان قطعی برای بیماری پارکینسون پیدا نشده است اما می توان با روش هایی می توان علائم آن را کنترل کرد و از تشدید عوارض این بیماری کمک جلوگیری کرد. در خیلی از موارد نادر جراحی با نظر پزشک نیز می تواند مؤثر باشد. مداخلات جراحی مختص افرادی است که به دارو ، درمان و تغییر سبک زندگی پاسخ نمی دهند.

برای درمان پارکینسون از دو نوع جراحی اصلی استفاده می شود:

 تحریک عمیق مغز

در طی تحریک عمیق مغز (DBS) ، جراحان الکترودها را در قسمتهای خاصی از مغز کاشتند. یک ژنراتور متصل به الکترودها برای کمک به کاهش علائم ، پالس هایی را ارسال می کند.

درمان با پمپ

در ژانویه ۲۰۱۵ ، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) درمانی را با استفاده از پمپ به نام Duopa تصویب کرد. پمپ ترکیبی از لوودوپا و کاربیدوپا را ارائه می دهد. برای استفاده از پمپ ، پزشک شما باید یک روش جراحی را برای قرار دادن پمپ در نزدیکی روده کوچک انجام دهد.

بیماری پارکینسون باعث بروز عوارض جسمی و حرکتی زیادی برای بیماران می شود ؛ از این رو نیاز است تا از روش های توانبخشی از جمله فیزیوتراپی و کاردرمانی استفاده کرد. به طور کلی فیزیوتراپی نقش مهمی از پیشرفت بیماری و محدودیت های حرکتی جلوگیری می کند .

گفتاردرمانی نیزنقش مهمی در درمان مشکلات مرتبط با تکلم و بلع غذا دارد. روان درمانی برای درمان و بهبود مشکلات روحی ناشی از بیماری مانند افسردگی و مشکلات مانند عصبی بودن و اختلال خلق ، راهکار دیگری است که می تواند بسیار مؤثر باشد.

طبق آخرین تحقیقاتی که توسط متخصصان تغذیه به عمل آمده است مصرف مواد غذایی حاوی نیکوتین مانند فلفل وگوجه فرنگی نقش بسیار مؤثری در کاهش علائم و کاهش خطر ابتلا به پارکینسون دارد.

داروهای بیماری پارکینسون

داروهای تجویز شده برای پارکینسون شامل موارد زیر است:

  • داروهایی که سطح دوپامین را در مغز افزایش می دهند
  • داروهایی که سایر مواد شیمیایی مغز را در بدن تحت تأثیر قرار می دهند
  • داروهایی که به کنترل علائم غیرحرکتی کمک می کنند

سایر داروهایی که برای درمان علائم پارکینسون استفاده می شوند عبارتند از:

  • آگونیست های دوپامین برای تقلید از نقش دوپامین در مغز
  • مهار کننده های MAO-B برای کاهش سرعت آنزیمی که باعث تجزیه دوپامین در مغز می شود
  • مهار کننده های COMT برای کمک به تجزیه دوپامین
  • آمانتادین ، داروی ضد ویروسی قدیمی ، برای کاهش حرکات غیر ارادی
  • داروهای آنتی کولینرژیک برای کاهش لرزش و سفتی عضلات

تحریک عمیق مغز

برای افراد مبتلا به پارکینسون که به داروها پاسخ خوبی نمی دهند ، تحریک عمقی مغز یا DBS ممکن است مناسب باشد. DBS یک روش جراحی است که الکترودها را با جراحی در بخشی از مغز پیوند می دهد و آنها را به دستگاه الکتریکی کوچکی که در قفسه سینه کاشته شده متصل می کند.

دستگاه و الکترودها بدون درد مغز را تحریک می کنند به گونه ای که به جلوگیری از بسیاری از علائم مربوط به حرکت پارکینسون مانند لرزش ، کندی حرکت و سفتی کمک می کند.

سایر روشهای درمانی

برای کمک به علائم بیماری پارکینسون ممکن است از روش های درمانی دیگری استفاده شود. آنها شامل روش های درمانی جسمی ، شغلی و گفتاری هستند که به اختلالات راه رفتن و صدا ، لرزش و سفتی و کاهش عملکردهای ذهنی کمک می کنند.

از دیگر روش های درمانی حمایتی می توان به رژیم غذایی سالم و ورزش هایی برای تقویت عضلات و بهبود تعادل اشاره کرد.

تمرینات پارکینسون

پارکینسون اغلب باعث مشکلات در فعالیت های روزمره می شود. اما تمرینات و کشش های بسیار ساده ممکن است به شما در جابجایی و راه رفتن با ایمنی بیشتر کمک کند.

برای بهبود راه رفتن

  •  با دقت راه بروید.
  • سرعت خود را حفظ کنید – سعی کنید خیلی سریع حرکت نکنید.
  • بگذارید ابتدا پاشنه شما به زمین بخورد.
  • حالت خود را بررسی کنید و صاف بایستید. این به شما کمک می کند تا کمتر حرکت کنید.

برای جلوگیری از سقوط

  • به عقب راه نروید
  • سعی کنید وسایل را هنگام راه رفتن حمل نکنید.
  • سعی کنید از متمایل شدن و رسیدن به آن خودداری کنید.
  • برای چرخش ، یک دور برگردانید. روی پاهای خود چرخش ندهید.
  • تمام خطرات ناشی از فرش در خانه مانند فرشهای گشاد را برطرف کنید. هنگام لباس پوشیدن
  • به خودتان فرصت کافی دهید تا آماده شوید. از عجله پرهیز کنید.
  • لباسی را انتخاب کنید که پوشیدن و درآوردن آن آسان باشد.
  • به جای دکمه ها ، از مواردی با Velcro استفاده کنید.
  • سعی کنید شلوار و دامن هایی با بندهای کش دار استفاده کنید. این موارد ممکن است از دکمه ها و زیپ ها راحت تر باشد.

یوگا از حرکت عضلانی هدفمند برای ساخت عضله ، افزایش تحرک و بهبود انعطاف پذیری استفاده می کند. افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است متوجه یوگا شوند حتی به کنترل لرزش در برخی اندام های آسیب دیده نیز کمک می کند. این ۱۰ حالت یوگا را امتحان کنید تا علائم پارکینسون را تسکین دهید.

زندگی با پارکینسون

عوارض ناشی از پارکینسون می تواند کیفیت زندگی و پیش آگهی را تا حد زیادی کاهش دهد. به عنوان مثال ، افراد مبتلا به پارکینسون می توانند سقوط خطرناک و همچنین لخته شدن خون در ریه ها و پاها را تجربه کنند. این عوارض می توانند کشنده باشند.

درمان مناسب پیش آگهی شما را بهبود می بخشد و امید به زندگی را افزایش می دهد. کاهش سرعت پارکینسون ممکن است ممکن نباشد ، اما شما می توانید برای غلبه بر موانع و عوارض برای داشتن کیفیت زندگی بهتر تا آنجا که ممکن است تلاش کنید.

همان طور که قبلا بیان کردیم در حال حاضر درمانی برای بیماری پارکینسون پیدا نشده است ، اما می توان علائم بیماری را با استفاده از گزینه های مختلف مانند داروها و سایر روش های حمایتی تحت کنترل گرفت.

علائم حرکتی به طور معمول شامل لرزش ، سفتی عضلات ، برادیکینزیا (حرکت آهسته) ، عدم تعادل (مشکلات تعادل) و مشکلات راه رفتن می باشد . علائم غیر حرکتی شامل مشکلات خواب ، تغییر بویایی ، خستگی ، افسردگی و اضطراب ، اختلال در روند روانی ، مشکلات دستگاه گوارش و موارد دیگر است.

از روش های غیر دارویی و حمایتی می توان موارد زیر را نام برد :

  • ورزش  شروع یا ادامه برنامه ورزش منظم می تواند در تحرک شما چه در کوتاه مدت و چه در طولانی مدت باعث ایجاد تفاوت بزرگی شود . چندین مطالعه تحقیقاتی نشان داده اند که روال های منظم ورزشی مانند پیاده روی ، تمرین قدرتی یا تای چی می تواند در حفظ یا حتی بهبود ، تحرک ، تعادل و هماهنگی در افراد مبتلا به PD تاثیر گذار باشد.
  • رژیم غذایی هیچ رژیم غذایی برای PD تا کنون توصیه نشده است ، اما به طور کلی خوردن سالم همیشه بهترین انتخاب می باشد . به عنوان مثال خوردن چندین وعده میوه و سبزیجات در روز باعث افزایش فیبر می شود و علاوه بر ارتقاء سلامت عمومی ، می تواند در کاهش یبوست نیز تاثیر گذار باشد. همچنین نوشیدن مقدار زیادی آب یا سایر نوشیدنی های بدون الکل وکافئین باعث می شود تا آب رسانی کافی به بدن انجام شود و کاهش دهنده گرفتگی عضلات خواهد بود. همچنین میوه و سبزیجات مانند زغال اخته ، اسفناج و چای که سرشار از آنتی اکسیدان ها می باشند برای رژیم بسیار مفید هستند .

امید به زندگی پارکینسون

بیماری پارکینسون کشنده نیست. با این حال ، عوارض مربوط به پارکینسون می تواند طول عمر افراد مبتلا به بیماری را کوتاه کند. ابتلا به پارکینسون خطر ابتلا به عوارض بالقوه تهدید کننده زندگی مانند سقوط ، لخته شدن خون ، عفونت های ریوی و انسداد در ریه ها را افزایش می دهد.

این عوارض می تواند باعث مشکلات شدید سلامتی شود. حتی می توانند کشنده باشند. مشخص نیست پارکینسون چقدر امید به زندگی فرد را کاهش می دهد. یک مطالعه به بررسی میزان بقای ۶ ساله نزدیک به ۱۴۰،۰۰۰ نفر مبتلا به پارکینسون پرداخته است.

در این دوره شش ساله ۶۴ درصد منبع معتمد افراد مبتلا به پارکینسون درگذشت. علاوه بر این ، این مطالعه نشان داد که ۷۰ درصد منبع معتمد افراد در این مطالعه در طول مدت مطالعه با بیماری زوال عقل پارکینسون تشخیص داده شده اند. در کسانی که به اختلال حافظه مبتلا شده اند ، میزان بقای آنها کمتر است.

چه عواملی باعث از بین رفتن سلولهای عصبی می شود؟

طی تحقیقاتی که تا این لحظه انجام شده است هنوز مشخص نشده است ارتباط بین از بین رفتن سلولهای عصبی و بیماری پارکینسون چیست اما تحقیقات ادامه دارد و نتیجه آن این است که ترکیبی از تغییرات ژنتیکی و عوامل محیطی ممکن است دلیل این بیماری باشد . در ادامه در ارتباط با این مورد توضیحاتی را ارایه می دهیم

  • ژنتیک طبق نظر متخصصان عوامل ژنتیکی می تواند به عنوان یکی از دلایل ابتلا و افزایش بیماری پارکینسون باشد . یکی از علل ایجاد بیماری پارکینسون را می توان انتقال ژن های معیوب توسط والدین به فرزندان بیان کرد ؛ اگرچه احتمال به ارث رسیدن بیماری از این طریق در یک خانواده بسیار کم می باشد .
  • فاکتورهای محیطی برخی محققان بر این عقیده هستند که عوامل محیطی مانند سموم ، دفع آفات و علف کش ها در کشاورزی ، ترافیک و آلودگی های صنعتی احتمال ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش خواهد داد .

رژیم پارکینسون

برای افرادی که مبتلا به پارکینسون هستند ، رژیم غذایی می تواند نقش مهمی در زندگی روزمره داشته باشد. اگرچه این روند درمانی را درمان یا جلوگیری نمی کند ، اما یک رژیم غذایی سالم ممکن است تأثیرات چشمگیری داشته باشد.

پارکینسون نتیجه کاهش سطح دوپامین در مغز است. ممکن است بتوانید به طور طبیعی با غذا سطح هورمون را افزایش دهید. به همین ترتیب ، یک رژیم غذایی سالم که روی مواد مغذی خاصی متمرکز باشد ، ممکن است برخی علائم را کاهش داده و از پیشرفت بیماری جلوگیری کند.

این غذاها عبارتند از:

  • آنتی اکسیدان ها غذاهای حاوی این مواد می توانند از استرس اکسیداتیو و آسیب رساندن به مغز جلوگیری کنند. غذاهای غنی از آنتی اکسیدان شامل آجیل ، توت و سبزیجات شب بو است.
  • امگا ۳ این چربی های سالم برای قلب و مغز موجود در ماهی قزل آلا ، صدف ، دانه کتان و برخی لوبیاها ممکن است به محافظت از مغز شما در برابر آسیب کمک کنند. علاوه بر مصرف بیشتر این غذاهای مفید ، ممکن است از مصرف لبنیات و چربی های اشباع شده خودداری کنید. این گروه های غذایی ممکن است خطر ابتلا به پارکینسون را افزایش دهند یا پیشرفت را تسریع کنند.

چشم انداز

با پیشرفت شرایط ، علائم بیماری پارکینسون می تواند بدتر شود و انجام فعالیت های روزمره بدون کمک به طور فزاینده ای دشوار می شود. بسیاری از افراد به خوبی به درمان پاسخ می دهند و فقط ناتوانی خفیف تا متوسطی را تجربه می کنند ، در حالی که ممکن است اقلیت نیز به همان اندازه پاسخ ندهد و به مرور زمان از کار بیفتد.

بیماری پارکینسون به طور مستقیم باعث مرگ افراد نمی شود ، اما این شرایط می تواند فشار زیادی را بر بدن وارد کند ، و می تواند برخی از افراد را در برابر عفونت های جدی و تهدید کننده زندگی آسیب پذیر کند. اما با پیشرفت در درمان ، بیشتر افراد مبتلا به بیماری پارکینسون امید به زندگی طبیعی یا تقریباً طبیعی دارند. سالانه بیش از ۵۰۰۰۰ مورد جدید در ایالات متحده گزارش می شود.

اما حتی ممکن است موارد بیشتری وجود داشته باشد ، زیرا پارکینسون اغلب به درستی تشخیص داده نمی شود. طبق گزارشات رسمی از یک منبع معتبر ، عوارض پارکینسون چهاردهمین علت اصلی مرگ در ایالات متحده می باشد.

آیا بیماری پارکینسون همان بیماری MS می باشد ؟

در نگاه اول ، بیماری پارکینسون و بیماری ام اس ( MS) ممکن است بسیار شبیه به نظر برسد. هر دو روی سیستم عصبی مرکزی تأثیر می گذارند و می توانند علائم مشابه بسیاری ایجاد کنند.

این عوامل شامل :

  • لرزیدن
  • لکنت زبان
  • تعادل و بی ثباتی ضعیف
  • تغییر در حرکت و راه رفتن
  • ضعف عضلانی یا از دست دادن هماهنگی عضلات

این دو شرط بسیار متفاوت است. تفاوت های اصلی عبارتند از:

  • علت ام اس یک بیماری خود ایمنی است. پارکینسون نتیجه کاهش سطح دوپامین در مغز است.
  • سن بیماری ام اس در وهله اول افراد جوانتر را مبتلا می کند. سن متوسط تشخیص بین ۲۰ تا ۵۰ سال است. پارکینسون بیشتر در افراد بالای ۶۰ سال دیده می شود.
  • علائم افراد مبتلا به ام اس مشکلاتی مانند سردرد ، کاهش شنوایی ، درد و دید دوگانه را تجربه می کنند. پارکینسون می تواند در نهایت باعث سفتی عضلات و دشواری راه رفتن ، وضعیت بد بدن ، از دست دادن کنترل عضلات ، توهم و زوال عقل شود.

اگر علائم غیرمعمولی از خود نشان می دهید ، پزشک هنگام تشخیص می تواند هر دو مورد را در نظر بگیرد. آزمایش های تصویربرداری و آزمایش خون ممکن است بتوانند به تشخیص دو بیماری کمک کنند.

نتیجه گیری

جالب است بدانید که در تقویم هانی با رعایت سبک زندگی سالم ، داشتن رژیم غذایی مناسب و ورزش منظم می توان از ابتلا به این بیماری جلوگیری کرد و دوران خوبی را بدون ابتلا به این بیماری گذراند.